Czym jest tarot i karty tarota?

Szczegóły: Autor: Redakcja; 17 luty 2024

Tarot od wieków wzbudza kontrowersje. Tarot niesie ze sobą tajemnicę, ponieważ tak naprawdę nie wiadomo skąd wywodzi się tarot, istnieją przesłanki że pochodzi z Marsylii, bo przecież najpopularniejszy tarot to tarot marsylski, jednak możliwe są początki tarota, wywodzącego się z Egiptu, także Indii lub nawet Chin.

Karty tarota

Nie wiadomo gdzie powstała pierwsza talia kart tarota, więc trudno ustalić jego początki. Natomiast nie da się ukryć, że od lat służy mędrcom, wróżbitom, czarownicom, szamanom i alchemikom jako okno do przyszłości i rozwiązujące wiele zagadek.

Talia kart tarota to 78 kart, z których każda oznacza coś innego, na każdej z nich widnieje inny symbol oraz niesie ze sobą inne przesłanie. Talia dzieli się na Małe Arkana i Wielkie Arkana. Wielkie Arkana są ważniejsze, bardziej dosadne, wymowne i posiadają silniejszy przekaz. Tarot przedstawia całe życie ludzkie, 22 karty Wielkich Arkan to życie ludzkie od narodzin, dzieciństwa, które symbolizuje karta Głupca, oznaczaona symbolem 0, skończywszy na karcie nr 22 – Świat. Na każdej z kart oprócz postaci widnieje mnóstwo symboli związanych z kulturą i tradycją, odnoszących się do zachowań ludzkich, ich wad, zalet, skłonności, grzechów. Tarot powie nam wszystko, o każdej dziedzinie naszego życia, o miłości, zdrowiu, pieniądzach, seksie, wrogach, przyjaciołach, karierze, sukcesie, podróżach itd. Tarot zna odpowiedź na każde pytanie.

Kościół potępia wróżenie z kart tarota, twierdząc że sprowadza na ludzi zło, nakłania do grzechu i uzależnia, ludzie chcąc poznać przyszłość, a żeby to zrobić, potrafią się uzależnić od tarota, zrobią wiele, aby tarot powiedział im jak potoczy się sytuacja, o którą pytają. Tak twierdzi kościół, ale jak wiadomo, kościół potępia wszelkie nauki ezoteryczne i metody wróżbiarskie, gdyż zagrażają one pozycji kościoła, nakłaniając do ucieczki przed zasadami, narzuconymi przez duchownych. Zwolennicy tarota są innego zdania. Tarot to skarbnica wiedzy, posiadająca swoją historię, swoją tradycję i z tradycji wynikająca. Karty tarota mogą wydawać się groźne. Nawet wyglądają groźnie. Przez wróżbitów tarot uważany jest za jedno z najważniejszych źródeł informacji, służących zaglądaniu w przyszłość. Traktowany jest poważnie, z respektem. Z szacunkiem.

Jak wróżyć z kart tarota?

Jeśli chcesz zacząć wróżyć z kart tarota to najpierw powinieneś się z kartami oswoić, obejrzeć je, powoli się w nie wpatrywać, zaznajomić się z kartami, które muszą zapoznać się z tobą. Najlepiej kiedy ktoś kupi ci karty tarota, podarowana talia ma większą moc, została kupiona specjalnie dla ciebie, a więc było to przeznaczenie. Pięknym prezentem jest talia kart tarota, najlepiej marsylskiego, pozłacana i pięknie przyozdobiona. Talie kart tarota są drogie, ceny kształtują sie od 200 do nawet 10 000 złotych. Wszystko zależy od tworzywa z jakiego zostały wykonane, czy były to karty drukowane fabrycznie czy wykonywane ręcznie.

Ale najważniejsze, aby tarot do ciebie przemawiał, służył ci i chciał ci coś powiedzieć. Jeśli nie dostaniesz talii kart na prezent urodzinowy, to zawsze są inne sposoby na jego zdobycie. Wymuszony prezent nie ma wartości, ale może przydarzy ci się coś, co przydarzyło się jednej mojej znajomej, mianowicie kiedyś szła ulicą i znalazła w bramie piękną, starą talię kart tarota, zabrała ze sobą te karty i odtąd zaczęła się jej przygoda z tarotem. Czy nie było to przeznaczenie? Ta talia kart tarota leżała tam specjalnie w jakimś celu. Więc znalezione albo podarowane karty tarota mają najwiekszą moc, możesz też, uwaga! Ukraść karty! Tak, tak, mawiają że najlepiej rosną kwiatki kradzione, a kradzione nie tuczy, ale w przypadku tarota kradzież kart może być całkiem opłacalna. Ale istnieje jeden warunek, nikt nie może się dowiedzieć, że to właśnie ty ukradłeś karty. Więc lepiej nie rób przykrości swojej koleżance lub wróżce, do której chodzisz i nie kradnij tarota tym osobom, bardziej wskazane byłoby żebyś karty ukradł ze sklepu, a następnie na spokojnie wykorzystał ich moc w domu.

Tarot nie lubi być zmuszany, sam wie, kiedy ma mówić, sam decyduje kiedy dawać znaki, sam przemawia wtedy, kiedy naprawdę tego chce. Jeśli podchodzisz do tarota z przekonaniem, że jest to tylko zabawa i bujda, że na pewno są to zwykłe przesądy, że nie wierzysz w takie rzeczy, to tarot może się na ciebie obrazić. Zanim zaczniesz wróżyć z kart tarota poznaj ich wymowę, musisz najpierw przeczytać pare książek, zaznajomić się z kartami, znać ich znaczenie na pamięć, aby móc w ogóle nimi wróżyć. Nie warto rozkładać kart tarota i po wyjęciu kart sprawdzać w książkach lub internecie co karty oznaczają. Trzeba nauczyć się ich na pamięć. Ty sam musisz wiedzieć czym jest wyciągnięta przez ciebie karta.

Jak czytać z kart tarota

Więc zanim w ogóle zabierzesz się do wróżenia sobie bądź innym, naucz się kart. To naprawdę ma sens. Tarota trzeba szanować, trzeba w niego wierzyć, wtedy będzie z tobą rozmawiał. Jeśli tarot nie chce mówić, masz wrażenie, że wyciągasz absurdalne karty lub czujesz, że karty z tobą nie współpracują, wykluczają się wzajemnie, to odłóż wróżenie na inny dzień, albo nie jesteś jeszcze gotowy albo tarot daje ci znak, że nie powinieneś zajmować się wróżeniem. Po prostu są osoby, które mają taki dar i które tarot lubi, a są osoby, które do tarota się nie nadają i które nigdy z tarota wróżyć nie powinny.

Tarot to piękna metoda wróżenia, ale nie dla wszystkich, więc jeśli czujesz do tych kart pociąg, jeśli karty cię przyciagają i inspirują, jeśli same do ciebie przychodzą, leżą na ulicy lub dostałeś je w prezencie to potraktuj to jako znak – powinieneś wróżyć. Ale za każdym razem kiedy sięgasz po karty, czujesz że nie potrafisz się z nimi obchodzić to najwyraźniej tarot nie jest ci pisany.

Każdy człowiek jest inny, jedyny w swoim rodzaju. Podział na dwanaście znaków zodiaku jest podziałem uproszczonym, ogólnym, zbyt zawężonym. Każdy człowiek posiada swój los, swoje przeznaczenie i swoją osobowość, każdemu przypisany jest również jego indywidualny horoskop.

Słynny astrolog, Leszek Szuman powiedział kiedyś: „Wierzyć można w życie pozagrobowe, a na astrologii trzeba się znać". To prawda. Uczymy się matematyki, historii, biologii i nie zastanawiamy się nad prawdziwością ich teorii. Astrologia jest pewną dziedziną wiedzy, można i należy ją weryfikować.

Nielogiczne jest częste pytanie: „Czy wierzysz w astrologię?" Wystarczy przeczytać choćby jeden podręcznik astrologiczny i przekonać się, że nie jest to kwestia wiary. Nikt nie wyjaśnił, nie potwierdził, nie udowodnił tego, że ciała niebieskie wpływają na życie ludzkie w jakikolwiek sposób, ale też nikomu nie udało się udowodnić istnienia Boga. Nie przeszkadza to jednak ludziom modlić się, chodzić do kościoła i bezkrytycznie słuchać kazań kapłana.

Jeżeli czemuś nie można zaprzeczyć i nie da się tego obalić, ponieważ nie ma się wystarczających dowodów naukowych, to dlaczego nie można uznać tego za prawdziwe? Tutaj pojawia się kwestia „rozumnej wiary". Do takiej wiary dochodzi się dzięki własnym przemyśleniom, posiada więc ona wyjątkową wartość.

Astrolog zaczynał swą przygodę jako mędrzec, matematyk, uczony, wtajemniczony, ten, który posiadł wiedzę absolutną. Profesjonalny astrolog to nadal mędrzec, to nadal matematyk i wtajemniczony. Zmieniło się tylko podejście do osób „czytających w gwiazdach". Nadal jest jednak mnóstwo chętnych, chcących poznać swoją przyszłość. Nadal interesuje nas wszystko to, co dotyczy nas samych, naszych zalet i słabości, naszych zdolności, możliwości, skłonności. Nadal też chcemy dowiedzieć się czegoś na temat osób, które kochamy, które są nam bliskie.

Nie ma jednej prawidłowej interpretacji układu planet. W astrologii wszystko od czegoś „zależy". Każdy kosmogram jest więc niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju, tak jak niepowtarzalny jest każdy człowiek. Właśnie ta nieprzewidywalność astrologii jest tak pasjonująca. Astrolog stale uczy się czegoś nowego, astrologia to „studnia bez dna", wciąż dostarcza nowych odkryć, zaskakuje swoją głębią, sprawia, że wtedy, kiedy wydaje nam się, że na jej temat wiemy już wszystko, okazuje się, że nie wiemy nic. I to jest jej siłą.

Astronomia wyodrębniła się jako nauka szczegółowa, degradując tym samym, starszą od niej - astrologię. W okresie późnego Średniowiecza i Renesansu astrologia uzyskała swoją pozycję na uniwersytetach, gdzie oddawali się jej studiowaniu naukowcy. Wraz z narodzinami astronomii, zdegradowano astrologię i przypisano jej miano zabobonu.

Carl Gustav Jung

Carl Gustav Jung, ceniący i szanujący tradycję zainteresował się astrologią, o której pisali Pitagoras, Platon, Ficino, Galileusz, Kepler, Kopernik i wielu innych uczonych, najznamienitszych umysłów tego świata. Astrologia dała początek astronomii. Astrologowie, czyniący obserwacje nieba, bez wątpienia przyczynili się do powstania astronomii.

C. G. Jung twierdził, że „lekceważenie astrologii jako nauki spłyca ludzkiego ducha". Należy pamiętać, że C. G. Jung w swoich badaniach zawsze opierał się na regułach i wymogach naukowości. Przede wszystkim Jung „rozumiał astrologię jako prymitywną formę psychologii, albowiem zrozumienie własnego człowieczeństwa zawsze było dla ludzkości sprawą wielkiej wagi".

Jung zainteresował się astrologią w czerwcu 1911r. Opierał się głównie na pracach publikowanych w XIX i XX wieku, takich jak: „The New Manual Astrology" (1898), „Astrology For All" (1904), „The Key To Your Own Nativity" (1910), prac należących do Alana Leo, jednej z wiodących postaci astrologii ezoterycznej. Powyższe publikacje zafascynowały Junga tak bardzo, że odważył się stwierdzić, iż astrologia z pewnością znów pojawi się na uniwersytetach. Słowa Junga okazały się proroctwem.

Otóż w 2001 r. Indyjskie Ministerstwo Nauki ogłosiło, że planuje przeznaczyć fundusze na powstanie wydziałów astrologicznych na wyższych uczelniach. Ministerstwo zaplanowało zakupy biblioteczne, sprzęt komputerowy i utworzenie banku horoskopów. Etap edukacji miał rozpocząć się w 2001 r. oraz zakończyć nadaniem pierwszych stopni magistrów astrologii. W chwili obecnej już 35 z około 200 uczelni wyższych zamierza wprowadzić astrologię do swych programów.

Oczywiście nie wiadomo czy owe plany dojdą do skutku, być może nigdy nie zostaną zrealizowane, ale jak widać Indie traktują astrologię dosyć przychylnie, a przynajmniej próbują się jej dobrze przyjrzeć.

Zdając sobie sprawę z wyżej wymienionych, uzasadnionych z resztą zarzutów, trudno pisać mi o tym, że astrologia jest nauką nad naukami, że należy kierować się jej prognozami we wszystkich życiowych decyzjach, lub całkowicie podporządkować się jej wpływom i czekać na śmierć. Jeżeli nie pojawią się badania naukowe, dowody świadczące o uzasadnionych wpływach planet na organizmy ludzkie na Ziemi, nie należy traktować jej jak wyroczni.

Mocnym i faktycznym dowodem, który przyczynia się do tego, że astrologię należałoby traktować bardziej poważnie są badania Woleńskiego i Władymirskiego, dotyczące wpływu cyklu plam słonecznych na układ krążenia oraz układ nerwowy człowieka, a także udowodniony „wpływ Księżyca na procesy zachodzące w organizmach biologicznych na ziemi"

Są to dowody na to, że jednak owe wpływy istnieją, owe oddziaływanie zostało więc udowodnione. Taki argument w porównaniu z powyższymi zarzutami jest stosunkowo niewielki, ale może niedługo będziemy świadkami spektakularnego odkrycia i okaże się, że oddziaływanie całego układu planet na życie człowieka na Ziemi faktycznie istnieje? Być może uzasadnione będzie to, że astrologia przetrwała tyle lat, że w dobie rozwijającej się techniki i wszechobecnych komputerów nadal sporządza się horoskopy?

A może po prostu cieszmy się tym, co nam ofiarowała, bo przecież ofiarowała nam dużo. Astrologia jest skarbnicą charakterów, momentem oderwania się od tego, co rzeczywiste, źródłem samopoznania, przyjemności i niewyczerpalnej (faktycznej lub nie) wiedzy o innych ludziach.