Dlaczego warto wierzyć w magię?

Szczegóły: Autor: Redakcja; 12 styczeń 2024

Dlaczego warto wierzyć w magię? Czy wiara w magię ma sens? Po co i dlaczego zawracać sobie głowę magią i wiarą w to, że magiczne rytuały przyniosą oczekiwany skutek? Już na dworach królewskich magicy cieszyli się powodzeniem wśród władców, budzili postrach i ogólne poruszenie.

Magik był stwórcą, panem tego świata, władcą, mędrcem. Często magia kojarzona była z uzdrawianiem, ziołolecznictwem, ochroną. Magik był szamanem, człowiekiem wtajemniczonym, innym od reszty, szczególnie uzdolnionym. Kiedy nie pomagał lekarz, zwracano się do magika. Królowie zasięgali porad magików i prosili o zaklęcia, czary, zdejmowanie klątw i odprawianie rytuałów.

Dziś magia nie jest traktowana z taką powagą, ale niesłusznie! Magikiem może być każdy, tak jak każdy jest twórcą swojego życia. Wystarczy tylko odpowiednia wiedza, doświadczenie i zdolności w tym kierunku. Magia to nic innego jak rytuały magiczne, tym będziemy się zajmować, mówiąc o magii. Jeśli nie możesz sobie z czymś poradzić, jeśli masz problem, który Cię przerasta, jeśli:

- pragniesz aby wybrana osoba Cię pokochała
- chcesz pozbyć się problemów finansowych, wygrać w lotto
- chcesz być zdrowy i pozbyć się jakiejś choroby

...to magia Ci pomoże! Musisz tylko poznać tajemnicę magicznych rytuałów. Należy wiedzieć, że magia działa, ale... tylko jeśli czary i magiczne rytuały będziesz odprawiać dokładnie tak, jak masz je odprawiać, w określonym dniu, o odpowiedniej porze, używając odpowiednich przedmiotów. Magia jest tylko dla wytrwałych i cierpliwych.

Jeśli chcesz aby magia zadziałała, musisz powtarzać rytuał kilkakrotnie, aż się do tego przyzwyczaisz i wejdzie Ci to w krew. Niektórzy ludzie chcą natychmiastowego efektu, otrzymują procedurę magicznego rytuału i spodziewają się sukcesu od razu. To błąd. Magia karze niecierpliwych i tych, którzy żądają od niej zbyt wiele, a nagradza tych, którzy działają w skupieniu, cierpliwie i wytrwale.

Jeśli interesuje Cię zdobycie ukochanej osoby i wierzysz, że magia Ci w tym pomoże, to już 10% sukcesu. Kolejne 90% to ciężka praca. Ważne jest, abyś rytuał odprawiał w piątek lub sobotę - te dni sprzyjają zaklęciom miłosnym, najlepiej w trakcie pełni Księżyca, koniecznie wieczorem, a najlepiej o północy.

Potrzebne Ci będą świece w kolorze czerwonym - ten kolor jak wiadomo to kolor miłości i wielkich uczuć, koniecznie musisz mieć przy sobie przedmiot należący na ukochanej osoby. Mile widziane są amulety przyciągające miłość, czerwona chusta, muzyka działająca na zmysły.

Najlepiej rytuały odprawiać w samotności, w skupieniu i ciszy, wykonując rytuał musisz być pochłonięty jedynie tym, nic innego nie może zaprzątać Twojej głowy. I ważne jest, aby magia związana była tylko z dobrymi życzeniami, z pięknymi marzeniami, z miłością, ze szczęściem, z dobrem. Nigdy nie traktuj magii jako narzędzia zemsty, złych życzeń i zmuszania kogoś do czegoś.

Wszystkie złe życzenia mogą się obrócić przeciwko Tobie a zła energia wymierzana w czyimś kierunku może się odbić jak od lustra i do Ciebie wrócić. Dlatego tylko dobre życzenia i dobre czary przyniosą oczekiwany efekt. Musisz wierzyć, że magia zadziała i w pewnym momencie zobaczysz, że Twoje życzenie zaczyna się spełniać.

To oczywiście tylko przykład tego, jak magia może nam pomóc w życiu, ale trzeba mocno podkreślić, że magia działa tylko jeśli w nią wierzymy i z gorliwą starannością wykonujemy rytuały. Jeśli pominiemy jeden element, jeśli będziemy to traktować niepoważnie, jeśli magia to dla nas tylko zabawa to ona nigdy nie zadziała!

Spotkania z przyjaciółmi i zabawa na prywatce w odprawianie czarów nie mają nic wspólnego z magią. Ani atmosfera temu nie sprzyja ani śmiech i zabawa. Dlatego jeśli nie mamy wyjścia z danej sytuacji i nasza ostatnią deską ratunku jest magia, to warto zgłębić tajemnicę magicznych rytuałów i zacząć traktować ją poważnie. Zobaczysz, jak bardzo możesz sobie pomóc, jeśli uwierzysz w siłę magii!

Każdy człowiek jest inny, jedyny w swoim rodzaju. Podział na dwanaście znaków zodiaku jest podziałem uproszczonym, ogólnym, zbyt zawężonym. Każdy człowiek posiada swój los, swoje przeznaczenie i swoją osobowość, każdemu przypisany jest również jego indywidualny horoskop.

Słynny astrolog, Leszek Szuman powiedział kiedyś: „Wierzyć można w życie pozagrobowe, a na astrologii trzeba się znać". To prawda. Uczymy się matematyki, historii, biologii i nie zastanawiamy się nad prawdziwością ich teorii. Astrologia jest pewną dziedziną wiedzy, można i należy ją weryfikować.

Nielogiczne jest częste pytanie: „Czy wierzysz w astrologię?" Wystarczy przeczytać choćby jeden podręcznik astrologiczny i przekonać się, że nie jest to kwestia wiary. Nikt nie wyjaśnił, nie potwierdził, nie udowodnił tego, że ciała niebieskie wpływają na życie ludzkie w jakikolwiek sposób, ale też nikomu nie udało się udowodnić istnienia Boga. Nie przeszkadza to jednak ludziom modlić się, chodzić do kościoła i bezkrytycznie słuchać kazań kapłana.

Jeżeli czemuś nie można zaprzeczyć i nie da się tego obalić, ponieważ nie ma się wystarczających dowodów naukowych, to dlaczego nie można uznać tego za prawdziwe? Tutaj pojawia się kwestia „rozumnej wiary". Do takiej wiary dochodzi się dzięki własnym przemyśleniom, posiada więc ona wyjątkową wartość.

Astrolog zaczynał swą przygodę jako mędrzec, matematyk, uczony, wtajemniczony, ten, który posiadł wiedzę absolutną. Profesjonalny astrolog to nadal mędrzec, to nadal matematyk i wtajemniczony. Zmieniło się tylko podejście do osób „czytających w gwiazdach". Nadal jest jednak mnóstwo chętnych, chcących poznać swoją przyszłość. Nadal interesuje nas wszystko to, co dotyczy nas samych, naszych zalet i słabości, naszych zdolności, możliwości, skłonności. Nadal też chcemy dowiedzieć się czegoś na temat osób, które kochamy, które są nam bliskie.

Nie ma jednej prawidłowej interpretacji układu planet. W astrologii wszystko od czegoś „zależy". Każdy kosmogram jest więc niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju, tak jak niepowtarzalny jest każdy człowiek. Właśnie ta nieprzewidywalność astrologii jest tak pasjonująca. Astrolog stale uczy się czegoś nowego, astrologia to „studnia bez dna", wciąż dostarcza nowych odkryć, zaskakuje swoją głębią, sprawia, że wtedy, kiedy wydaje nam się, że na jej temat wiemy już wszystko, okazuje się, że nie wiemy nic. I to jest jej siłą.

Astronomia wyodrębniła się jako nauka szczegółowa, degradując tym samym, starszą od niej - astrologię. W okresie późnego Średniowiecza i Renesansu astrologia uzyskała swoją pozycję na uniwersytetach, gdzie oddawali się jej studiowaniu naukowcy. Wraz z narodzinami astronomii, zdegradowano astrologię i przypisano jej miano zabobonu.

Carl Gustav Jung

Carl Gustav Jung, ceniący i szanujący tradycję zainteresował się astrologią, o której pisali Pitagoras, Platon, Ficino, Galileusz, Kepler, Kopernik i wielu innych uczonych, najznamienitszych umysłów tego świata. Astrologia dała początek astronomii. Astrologowie, czyniący obserwacje nieba, bez wątpienia przyczynili się do powstania astronomii.

C. G. Jung twierdził, że „lekceważenie astrologii jako nauki spłyca ludzkiego ducha". Należy pamiętać, że C. G. Jung w swoich badaniach zawsze opierał się na regułach i wymogach naukowości. Przede wszystkim Jung „rozumiał astrologię jako prymitywną formę psychologii, albowiem zrozumienie własnego człowieczeństwa zawsze było dla ludzkości sprawą wielkiej wagi".

Jung zainteresował się astrologią w czerwcu 1911r. Opierał się głównie na pracach publikowanych w XIX i XX wieku, takich jak: „The New Manual Astrology" (1898), „Astrology For All" (1904), „The Key To Your Own Nativity" (1910), prac należących do Alana Leo, jednej z wiodących postaci astrologii ezoterycznej. Powyższe publikacje zafascynowały Junga tak bardzo, że odważył się stwierdzić, iż astrologia z pewnością znów pojawi się na uniwersytetach. Słowa Junga okazały się proroctwem.

Otóż w 2001 r. Indyjskie Ministerstwo Nauki ogłosiło, że planuje przeznaczyć fundusze na powstanie wydziałów astrologicznych na wyższych uczelniach. Ministerstwo zaplanowało zakupy biblioteczne, sprzęt komputerowy i utworzenie banku horoskopów. Etap edukacji miał rozpocząć się w 2001 r. oraz zakończyć nadaniem pierwszych stopni magistrów astrologii. W chwili obecnej już 35 z około 200 uczelni wyższych zamierza wprowadzić astrologię do swych programów.

Oczywiście nie wiadomo czy owe plany dojdą do skutku, być może nigdy nie zostaną zrealizowane, ale jak widać Indie traktują astrologię dosyć przychylnie, a przynajmniej próbują się jej dobrze przyjrzeć.

Zdając sobie sprawę z wyżej wymienionych, uzasadnionych z resztą zarzutów, trudno pisać mi o tym, że astrologia jest nauką nad naukami, że należy kierować się jej prognozami we wszystkich życiowych decyzjach, lub całkowicie podporządkować się jej wpływom i czekać na śmierć. Jeżeli nie pojawią się badania naukowe, dowody świadczące o uzasadnionych wpływach planet na organizmy ludzkie na Ziemi, nie należy traktować jej jak wyroczni.

Mocnym i faktycznym dowodem, który przyczynia się do tego, że astrologię należałoby traktować bardziej poważnie są badania Woleńskiego i Władymirskiego, dotyczące wpływu cyklu plam słonecznych na układ krążenia oraz układ nerwowy człowieka, a także udowodniony „wpływ Księżyca na procesy zachodzące w organizmach biologicznych na ziemi"

Są to dowody na to, że jednak owe wpływy istnieją, owe oddziaływanie zostało więc udowodnione. Taki argument w porównaniu z powyższymi zarzutami jest stosunkowo niewielki, ale może niedługo będziemy świadkami spektakularnego odkrycia i okaże się, że oddziaływanie całego układu planet na życie człowieka na Ziemi faktycznie istnieje? Być może uzasadnione będzie to, że astrologia przetrwała tyle lat, że w dobie rozwijającej się techniki i wszechobecnych komputerów nadal sporządza się horoskopy?

A może po prostu cieszmy się tym, co nam ofiarowała, bo przecież ofiarowała nam dużo. Astrologia jest skarbnicą charakterów, momentem oderwania się od tego, co rzeczywiste, źródłem samopoznania, przyjemności i niewyczerpalnej (faktycznej lub nie) wiedzy o innych ludziach.